كه هستيم . در روايتى آمده : ابن عباس گويد : در حضور امير مؤمنان على عليه السلام سخن از خلافت به ميان آوردم ، آن حضرت فرمود : أما واللَّه ، لقد تقمصّها ابن أبي قحافة أخوتيم وأنّه ليعلم أنّ محلّي منها محلّ القطب من الرحى . . . فما راعني إلّاوالناس إليّ كعرف الضبع قد انثالوا علي من كلّ جانب حتّى لقد وطيء الحسنان وشقّ عطفاي . . . ؛ « 1 » آگاه باشيد به خدا سوگند ! پسر ابوقحافه ( ابابكر ) ، جامهء خلافت را به زور بر تن كرد ، در حالى كه مىدانست جايگاه من نسبت به خلافت و جانشينى ، چون محور آسياب است به آسياب كه دور آن حركت مىكند . . . روز بيعت ، فراوانى مردم چون يال‌هاى پرپشت كفتار بود ، از هر طرف مرا احاطه كردند تا آن كه نزديك بود حسن و حسين ( عليهما السلام ) را لگدمال كنند و رداى من از دو طرف پاره شد . . . . مردم در آغاز اين گونه با حضرت على عليه السلام بيعت كردند ، بعد از بيعت آمدند و گفتند : اى امير مؤمنان ! مهلتى بدهيد و با معاويه كارى نداشته باشيد ، تا فعلًا مدينه آرام بشود و سلطنت ، رياست ، خلافت و امامت شما در بلاد حجاز مستقر بشود . حضرت فرمودند : أتأمروني أن أطلب النصر بالجور ؟ لا واللَّه ! ولا أفعل ما طلعت شمس ولاح في السماء نجم ، واللَّه ، لو كان مالهم لي لواسيت بينهم وكيف وإنّما هو أموالهم . . . ؛ « 2 »

--> ( 1 ) . علل الشرائع : 1 / 150 و 151 ، معاني الأخبار : 361 ، بحار الأنوار : 29 / 497 - 499 ، حديث 1 ( 2 ) . الأمالى ، شيخ مفيد : 176 ، حديث 6 ، الغارات : 1 / 75 ، بحار الأنوار : 41 / 108 - 109 ، حديث 15 ، وسائل الشيعه : 15 / 107 ، حديث 30 . اين سخن زيبا در شرح نهج البلاغه ، ابن ابى الحديد : 2 / 203 ، الإمامة والسياسه : 1 / 132 با اندكى تفاوت نقل شده است